Kouwe pies

Neem nu bijvoorbeeld nu. Het is alweer dinsdag. De derde van april. Niet dat ik deze dag voor immer zal heugen, echter door daar woorden aan te wijden, heeft het daar veel van. Geenszins memorabele woorden. Na een weekend zeilen, ben ik eigenlijk ook wel door mijn woorden heen. De wind bijvoorbeeld, waaide voorbeeldig uit de juiste hoek. Of de schipper wist zodanig te manoeuvreren dat hij de wind bijkans constant in zijn zeilen wist te vangen. Daarnaast zag hij richtingborden die, in ieder geval voor mij, verscholen bleven. Zoals ook de zon zich tussen de wolken schuilhield. Een ander moment ons wist te overweldigen door de kracht van zijn stralen. Golven die onstuimig de boeg kliefden en de pakken die ons beschermden tegen de snijdende wind. Daardoor ijspegels wisten te voorkomen. Maar mij wel zodanig van mijn a propos brachten dat ik mij vergiste in de havenstad. Enkhuizen met Medemblik verwarde. Ook geen idee heb wat Medemblik op koekgebied te bieden heeft. Want hoewel Davelaar Jodenkoeken hun gelijke niet kennen, zijn ook de Enkhuizer Jodenkoeken bepaaldelijk niet te versmaden.

Voor vandaag teken ik een impressie. Zal er dan ook niet te veel woorden aan gaan wijden. Er wordt in Nederland al genoeg geluld dan wel gezeken. En niemand zit te wachten op mijn bijdrage aan al dat gezeik. Je zou er bijkans de ‘kouwe pies’ van krijgen!