ogenBLIK

Eigenlijk is het heel eenvoudig: je doet eens wat, probeert het een en ander uit en staat niet veel later versteld van een mogelijk resultaat. Soms met stomheid te kijken om op een ander moment een gevoel van teleurstelling de kop in te drukken. Wat ik wil beweren is dat dit veel weg heeft van een leven in een notendop. Misschien gaat deze vergelijking wel mank, maar is het niet de lamme die de blinde begeleidt”! Neem nu gisteren. Best canvas kwam met een aantrekkelijke aanbieding en ik heb hiervan gebruik gemaakt. In het kader van BEM 450 jaar. Dat zal op termijn een gat in mijn budget slaan en om dit te voorkomen maak ik gebruik van de gegeven situatie. Een grote bruine doos is, in eerste instantie, het resultaat. En dan vindt de onthulling plaats. Het resultaat stijgt ver boven mijn verwachting uit. Het is alsof ik in mijn eigen foto verdwaal. Een weg, een sloot, wat bomen, mist. Er mist iets: een mens, een dier, een blaadje desnoods. En toch roept dit gemis een zekere weemoedigheid op: leegte. Een niet nader te definieren gevoel. Hoewel, wanneer leegte zich voordoet zal menigeen daar een eigen invulling aan kunnen geven. Een leegte in de mist wat veel weg heeft van een weg die verdwijnt. Een verlaten pad. Iets wat neigt naar een verloren ideaal, hoewel dat ideaal gelijktijdig ter discussie kan komen staan. Gelijk ooit Freek de Jonge in een conference naar voren bracht: ‘ik tel mijn idealen en raak er steeds meer kwijt…’ Wat dan ook weer voor zich spreekt. En door dat spreken,wat veel weg heeft van wat preken, geef ik hooguit mijn gevoel nu weer. Mijn blik vernauwt zich in een ogenBLIK.
De weg is lang / slingert door / de olmen ruizen / gesloten koor / de halmen wuiven / bewegen in / de dieren schuilen / keren in / de machine ratelt / vult de rust / de banden malen / grond gekust / de bla’ren vallen /composteren /de kringloop stokt // maar ik zie niks.

Een weg in de buurt van het Tolhuys. Neen, er zijn andere beelden die mogelijk de voormalige polders meer vertegenwoordigen. Maar juist dit plaatje heeft onmiskenbaar sfeer. Schetst een beeld dat uitnodigt om daar een eigen invulling aan te gaan geven. Maar wanneer ik stel dat dit de grauwheid van een dag uit mijn leven weergeeft, sla ik volledig de plank mis!