Stil staan

Ik kan” me goed voorstellen dat de teksten die ik aan mijn log toevoeg niet altijd even duidelijk dan wel helder zijn. Vergeef het mij! Sla over wat niet boeit en neem kennis van wat raakt. Ik koester dit geheel in de vorm van bezigheden, een manier om mijn geest bepaalde overwegingen te laten maken, mijn huidig zijn wat meer te plaatsen en de tijd wat naar eigen idee te gaan vullen. Het is soms als een boek dat je leest. Het zijn de woorden die zinnen vormen en daardoor een verhaal tot leven kunnen gaan wekken. Het is ook de prikkel die de eigen fantasie weer andere wegen laat bewandelen, de eigen plaatjes die gekleurd worden en de film die zich altijd weer anders laat aanschouwen dan je eigen geest aan voor beelden had gevormd.
Al was het alleen al de kleur. ‘Het licht dondert weg’, als omschrijving van onweer.
Ik ben alleen al blij met het feit dat ik ongekend gelezen word. Waar verdien ik dit aan!” Waarschijnlijk gewoon aan mezelf en dit zelf staat momenteel zeer in de belangstelling. Het is het constant ontdekken van mijn lichaam, mijn lijf en zijn in een andersoortige hoedanigheid. Het opnieuw gaan plaatsen van de vanzelfsprekendheid.
Niets is vanzelfsprekend in het moment wanneer dit moment door de omstandigheid uit de voegen wordt geworpen!
Uit het lood kan dan een andere emotie ontstaan:
GESPANNEN
Je kamer hangt loom
in de sponningen
valt
de spanning af te lezen;
je kamer hangt loom;
in spanning
valt
een druppel
je kamer hangt loom
om je heen, als een
witte
wollen deken
hang je loom in
je kamer kun je
wezen.
Buiten wacht
de deur in
gespannen
sponning
af.
Ja, teksten schrijven en tekst interpreteren. Ik heb wat met de Nederlandse taal maar of dit ook omgekeerd kan gelden. Heeft taal wel wat met mij” Ik vind het spannend waneer, ogenschijn-lijk vanuit het niet, letters en zinnen opdoemen. Niet zozeer taal als ‘gebruiksvoorwerp’ om met de ander te communiceren, maar taal als vorm. Het raden naar de inhoud. Het leren lezen. Gelijk luisteren ook niet eenieder gegeven is, maak ik gebruik van de taal om juist de reikwijdte te gaan ontdekken. Er een meervoudige betekenis aan te gaan hechten.
Als ware het vroegere: ‘Snoepje van de week’, waar de Gruyter zijn eigenheid mee aangaf. Maar ook de Gruyter is vergane glorie. Iets uit de oude doos. Taal om te proeven. Taal om te kleuren. Taal om te ruiken en taal om mee te gaan geuren.
Maar de taal van vandaag is een andere taal dan die van gisteren. 4 mei. En het herdenken van allen die hun leven gaven, niet direct door dood te gaan. Maar de jaren daarna alsnog de tol mochten betalen. De mensen die gevangen raakten in hun eigen belevingen. Naar Indi” moesten. En daar de illusie voorgehouden werd dat er sprake zou zijn van een bevrijdingsoorlog. Gedwongen werden de lopen op medemensen te richten. En straks de dag daarna. Bevrijdingsdag. Voor de 65e keer. Waarna besloten is dit aan het verleden toe te voegen. Alsof men een boek sluit en wegbergt in de boekenkast. Alsnog een rug aan het geheel toevoegt. En daar dan stilaan aan voorbijgaat. Zoals ook de tachtigjarige oorlog een plek heeft gekregen in die boeken.
Noem het geschiedenis. Maar om bij deze bijzondere dagen stil te staan:

‘Ze kwamen van over de oceaan

Ze waagden hun bloed en hun leven

Ze hebben in stormen van kogels gestaan

Om ons weer vrijheid te geven.’

Fedde Schurer

Uit: Verdrukking Verzet Victorie, M.Goote, derde druk, 1965.