telefoon

Al zeg ik het zelf”
Ik kon het altijd wel leuk vertellen. Nam mezelf veelal als uitgangspunt en probeerde van daaruit de zaken te beschouwen, te relativeren, mezelf te relativeren. Stak nog een peukie op en dacht er dan het mijne van. Soms was ik wat gedachteloos, tenminste, dan kon ik niet bij mijn eigen gedachten komen. Alsof ik wat van mezelf was weggeraakt, naar mijn eigen gedachten op zoek was en daardoor vol van gedachten wat ik weer als gedachteloos omschreef. Vaak was ik er wel bij; waar ik dan bij was” De grote afwisseling tussen zijn en denken en niet zijn.
Een soort van tussenstation, in een tocht van het een naar de ander, van zinnen en van zijnen. Een tussenzijn. Een plek die zich wel laat omschrijven, maar moeilijk laat zien.
Een beleving als een ware onwaarheid. En toch een waarheid, weliswaar mijn waarheid.

Nu doet zich een vergelijkbare situatie voor, alleen niet in mijn gedachten maar in de realiteit. Nu valt er minder te overwegen, te filosoferen dan wel af te wegen. Nu is er weinig sprake van een ‘wikken & wegen’ omdat ‘omstandigheden’ een grotere rol zijn gaan spelen.
Geen ‘alsen en stellen’ meer, geen grote hypotheses maar simpelweg feiten, gegevens en mogelijk conclusies die een richting aangeven, als het ware een pad laat zien door te voorspellen. Wat is re”el” Wat zijn mogelijke opties” Waar liggen de mogelijkheden” Wat kunnen de beperkingen zijn” Waar is er sprake van een balans” Wat blijkt realistisch” Harmonieus” Een kakofonie van woorden. Gedachten. Een graad van ijlen.
Wanneer kan er sprake zijn van een paradox, van parallelle zaken onder diezelfde zon op een vergelijkbaar moment gehuld in een wolkbreuk” Is het de mist die mijn gedachten verdampt, de zon die mij de kleuren onthoudt, de momenten die mij ’s nachts uit mijn slaap naar wakker doen verkeren” Is er wel sprake van een paradox of was daar altijd al sprake van” Wat maakt deze vragen momenteel zo relevant, terwijl ze altijd al ergens in mijn gedachten een rol speelden. De al eerder genoemde ‘omstandigheid”‘ Waarom komen ze nu uit hun holletje en geef ik me over aan het ‘schuilhokkie’ blijven spelen” Kan ik nog wel ‘schuilhokkie’ blijven spelen of neigt dit moment naar het ‘uur van de waarheid”‘
Welke waarheid in welk uur” Kan ik niet beter wat gaan grasduinen in andersoortige afleidingen” Wat schiet ik er eigenlijk mee op” Wil ik er wel wat mee opschieten”

Waarom zo moe en waarom gaap ik me een verrekte halsspier” Leer ik nu pas te luisteren naar mijn lichaamssignalen, wat ik jarenlang niet gedaan heb. Ik was toch baas over mijn lichaam! Ik maakte toch de keuzes om daar niet altijd even juist mee om te gaan. Ik zag toch wel hoe of het zou gaan lopen en dacht pas te gaan reageren als het zover zou zijn”
En nu is het zover! En eigenlijk al een tijdje. Maar met eeuwigheid als normgegeven duurt ook mijn leven een moment. En in dat moment leef ik. Beleef ik. En ben ik me niet altijd bewust van de achterkant. Bijkans niet in staat om bij de voorkant stil te staan. En om dan die achterkant de schijn van een gelijk te gaan geven. Dan moet ik opnieuw gaan afwegen! Maar dat hoef ik gelukkig niet alleen te doen. Nu hoef ik het ook niet alleen voor mezelf te doen! Nu doe ik het bewust niet alleen voor mezelf maar juist ook voor hen die ik zo van belang acht! Nu doe ik het met een grotere hartstocht dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Maar dat kost wel verdomd veel energie, energie die ik op een ander moment als vanzelfsprekend beschouwde.
Die vanzelfsprekendheid ben ik gedeeltelijk kwijt! Nu beschouw ik dit toch wat meer als een geschenk! En hoewel ik niets meer moet, moet ik één ding wel: op dit geschenk heel zuinig zijn!
Maar ook dat valt vaak weer tegen. Dan is de schouderophaal een deel van de lichaamstaal. Die niet gezien wordt. En waar ik ook nog over zwijg. Want ook relativeren kun je leren. Of dat altijd even zinvol is…
doe het er maar weer mee. Want vandaag wordt de week alweer gebroken. De helft van de helft een kwart en dat maal vier maakt toch weer heel. En in dat helen…
zie ik een ge zicht in zicht op zicht!

Sprak Jan van H. vandaag. Eindelijk zijn huis, tuin en keukentelefoonnummer te pakken gekregen. Want per 1 oktober is het voor hem ook klaar: FPU. Zitten we, beiden onder invloed van onbepaalde omstandigheden, in een vergelijkbaar schuitje: bouwjaar 1947 zou, volgens onze maatstaven, een goed bouwjaar dienen te zijn. Maar de omstandigheid had een ietwat andere uitwerking, waardoor de impact anders uitpakte!
’tIsnieaars…