Ellen t D.

Ik kijk wel uit! Bij het oversteken, het wisselen van de wacht, het achteruit inparkeren, het uitwisselen van ervaringen. Dacht ik. En dat denken kan wel eens voor benauwde ogenblikken zorgen. Ik zag hem niet. De bestuurder van een bruine Renault Espace. Hij zag mij wel, althans hij moet me wel gezien hebben. Ik reed achteruit erin en hij vloog mij, in zekere zin, voorbij. Alsof hij van plan was om aam de eerste de beste trekhaak van zich te laten horen. Voor een vergeefse plek. Want niet veel later stond ik erachteruit in en reed hij, nu aan de voorkant, voorbij. Technisch gezien zou ik in overtreding zijn geweest. Nu zat hij in mijn dode hoek en had volledig uitzicht op de manoeuvre waarmee ik mij bezig hield. Een heer had mij mogelijk die gelegenheid ook gegeven. Een andere heer, deze heer waarschijnlijk, had andere plannen. Snode plannen wellicht. En in dat licht gezien, zijn mij, dankzij het rempedaal, mogelijk de nodige ongemakken bespaard. Dus kijk ik in het vervolg nog maar wat beter uit!

Natuurlijk maak ook ik mij schuldig aan de verworvenheden des tijds. Rijd auto, betaal belasting, zet mij in voor mijn lichamelijke en geestelijke welzijn, probeer op bepaalde momenten gevat en geestig te zijn, onderhoudt een overzichtelijk sociaal leven en koester de momenten waarop ik met mezelf word geconfronteerd. Juist die confrontatie ga ik geenszins uit de weg. Niet zozeer vanuit de gedachte dat ik daardoor mijn zijn in een ietwat ander perspectief probeer te plaatsen, maar meer in de veronderstelling dat juist het beeld dat ik zie, de spiegel is waar eenieder zich aan zou kunnen laven. Nu is laven niet het juiste woord, echter gezien in het licht van de bron die in ons allen schuilt, is deze metafoor wel op zijn plaats. Voor zover er dan weer sprake kan zijn van een metafoor. Feitelijk doet dit er niet toe, kan er sprake zijn van een bladvulling maar ook dat kan van waarde wezen. Of liever gezegd, van onschatbare waarde zijn.

Wauwelen. Ook daar heb ik een abonnement op genomen. En dat bevalt me uitstekend. Het voordeel daarvan is, dat ik mij er geen rekenschap van geef, hoe of dit bij de geachte lezer overkomt. Dat ik mij, in bepaalde mate, druk maak omtrent de gebeurtenissen die mij van de week te wachten staan, doet geen afbreuk aan het feit dat ik desondanks juist van dit medium geniet. Of juist dankzij dit medium van de zaken weet te genieten. Zo ook de plaatjes die ik dit keer aan dit geheel ga toevoegen: op dit moment nog niet bekend, maar zodra deze aan mijn ogen voorbij gaan trekken zullen zij weer het een en ander teweeg brengen. Plaatjes, praatjes en gaatjes: ziehier mijn vulling van deze afgelopen dag. En dat ik nog steeds in gespannen afwachting ben van het fotoboek van Ellen ten Damme… wie weet komt dit volgende week!