Schouwtoneel

De eerste acteurs waren waarschijnlijk een soort priesters. Al duizenden jaren geleden werd er door voorgangers in rituelen geacteerd om goden gunstig te stemmen of om het bijvoorbeeld te laten regenen. Maar de eerste acteur van wie we de naam kennen is Thespis, die leefde in de zesde eeuw voor Christus. Thespis had een stuk geschreven voor een Grieks theaterfestival en speelde er zelf in. Hij speelde alle rollen tegelijkertijd en zette verschillende maskers op om ze uit elkaar te kunnen houden.
Dat was in die tijd heel gewoon: er was een acteur die het verhaal speelde en op de achtergrond stond een koor, ‘chorus’ genoemd, dat de verhaallijn zong en een soort geweten was van de acteur. Het koor legde uit wat de acteur deed en waarom hij zo handelde.
Dat was toen. Over naar het nu. En ik ontdek een parallel. Ik noem een tweetal namen: Wilders en Rutte. En een stem uit de coulissen: Samson. Ik zie het publiek samengestroomd: het Nederlandse Volk. Voorheen een strijdbaar volk, bijkans een strijdbaar ras. Een volk dat gezamenlijkheid hoog in het vaandel had staan. Tegenwoordig meer dingen slikt dan pikt. Want het slikken gaat nu eenmaal voor het pikken. Eenvoudigweg omdat cijfers niet liegen en de gemeenschap onoverzichtelijk is geworden. De spelers op dat schouwtoneel voortdurend wisselen, zich niet druk maken om enige boegeroep, laat staan zich enige actie vanuit het publiek laten welgevallen. De wereld is immers een schouwtoneel en wat gevraagd wordt, wordt ergens anders wel weer verdeeld…