nieuw wel maar oud ook

DECEMBER ’09.

Kleur
rijke
folders
dwarrelen
op de
kokosmat;

de helft der
mensheid
heeft geen
nagels
om de kont
te krabben;

de helft der
mensheid
lakt ze.

Dat is van gisteren. Zoals ik vandaag ook van gisteren was.
Maar nu is de wisseling reeds achter de rug. Kijken we nu op gisteren te rug.
Desnoods keren wij gisteren de rug toe. En staan we stil bij vandaag!
Met allereerst, hoe obligaat, mijn allerhartelijkste wensen!
Aller en hartelijkste! Want van die goede voornemens ben ik reeds jaren lang geleden afgestapt.
Heb dit om weten te draaien in het gegeven geen voornemens te nemen.
Want JU weet maar nooit hoe de wereld in elkaar draait. En dan heb ik het uitsluitend over de
wereld waar ik deel van uit maak. En die wereld kenmerkt zich door een relatieve beperktheid.
Vandaar ook de entree naar dit komende jaar. Even de drempel over en het vermaak in deze
wereld neigt alweer naar dat schandelijke leedvermaak.
De belastingen omhoog: de centen van het Zeeuwse meisje die aan de benzinepomp zomaar
weer getallen doet veranderen. De sluipende inflatie waar weinig woorden aan worden vuilgemaakt.
Maar die stiekem doorgaat. Zoals de verlaging van de energieprijzen teniet wordt gedaan door de
energiebelasting te gaan verhogen. En de rijkdom die zich, desondanks, blijft continueren.
Tenminste, als er geen sprake is van een omvallen, een failliet gaan, een inboeten op die
lagere omzet, de uitverkoop die onder de bodemprijzen door weet te schieten en alle andere
manieren die de basis van een bestaan kunnen gaan bedreigen.
Of de gezondheid die het, na de afgelopen week, weer voor elkaar dient te krijgen dat het
systeem zich weer koest kan gaan houden. Er sprake kan zijn van een natuurlijk evenwicht.
De homeostase door het beslag zijn beslag weer weet te bereiken.
En het welzijn door een zeker niet zichtbaar zijn achter de muren van het bestaan weet
schuil te houden. Niet eerder van plan is dan na het weekend weer te gaan blaken.
Wat dan ook weer dat is. Is. Van het werkwoord zijn. Want hoe ben JU op dit moment.
Is het in huis een soort van Huizer orKater”! Ben JU op dit moment een speeltje voor de poes”
Wordt het toch weer die ijzige oostenwind die met je bivakmuts aan het stoeien gaat”
Zijn het de onderste ledematen die zich steeds minder laten welgevallen” De koude, schrale en
ijzige wind die door je gedachten wringt” Of wat dan ook…”!
De vergeten oliebollen die een verdwaalde appelflap op een dwaalspoor tracht te brengen”
Een restantje champagne in een fl”te, verscholen achter de bank” Een in het kleed getrapt
deel van de zalm- dan wel kreeftsalade” De truffel die eerst wit en naderhand van kleur veranderde”
Of wat ook”

We zijn er weer. We zijn weer in een ander jaar beland en kunnen nog een enkele keer de fout
gaan maken. Het Oh, neen, 2010.
Het aflopen van de voorspelbare nieuwjaarsrecepties. Waarin goede voornemens en de beste
wensen elkaar weten af te wisselen. Waarin de doelen voor dit jaar naar voren worden gebracht.
Met nieuw elan de wijn uit de oude zakken wordt geschonken.
En waarbij hypocrisie mogelijk een kleine dan wel grotere rol kan gaan spelen.
Waarin oprechtheid met een valse glimlach wordt gepredikt. Gelijk de vos eens aan het vertellen was.
Maar misschien ook niet. Mogelijk wordt het dit jaar het jaar van de zuivere waarheid.
Komt de zuivere leer op alle fronten aan de orde. En weten we straks niet beter dan dat alle
voorgaande jaargangen niet veel meer waren dan de aanloop naar dit moment. Dit jaar! Deze dag!

Vrijdag, één januari tweeduizenden tien. 01-01-’10.
Of anders gezegd en gesteld: 01-01-2010.

Ga met jezelf en alle anderen wederom op stap.
Kijk, luister, praat, denk, wissel, werk en geniet. Laat het vechten dit keer achterwege gelijk
ook de hak niet gezet hoeft te worden.
Mogelijk dat het dan toch een jaar wordt waarop alle klokken dagelijks beieren. Het luiden voorbij.
En dat vanuit onverwachte hoeken het gaat gebeuren: een onverwacht, niet doordacht, bevrijdend
en verblijdend jaar. Want dat wens ik JU, op dit moment, welzeker en van harte toe!

Wik.